Op B-eye-network in de blogs van Jill Dyché en Richard Hackathorn, beiden hooglijk gewaardeerd, heeft mijn speelomgeving inmiddels een officiële naam gekregen. De term sandbox komt in die betekenis met enige regelmaat voor en wordt in de WIKIPEDIA omschreven als :

A sandbox is a testing environment that isolates untested code changes and outright experimentation from the production environment or repository, in the context of software development including Web development and revision control.
 

Overigens heeft Sandbox vele andere betekenissen, onder andere in de security-wereld en voor katten is het weer iets anders….

 

Ooit heb ik het genoegen gesmaakt onder architectuur te mogen werken in een groot bedrijf met interne budgettering. De interne ICT afdeling moest haar diensten zien te verkopen tegenover externe concurrenten. In tegenstelling tot de externe concurrenten werden onze voorstellen altijd eerst ter goedkeuring voorgelegd aan de betrokken architect. Niet gehinderd door tempodwang of enige financiële noodzaak leidde elke komma en elk onbegrip tot uitstel van het voorstel en uitstel van de officiële projectstart. Maar het zou nog veel erger worden.

De lijn van de noodzaak tot zelfbevrediging doortrekkend moesten we met onze ICT organisatie naar een processen-dienstenmodel. Ik kreeg de titel van dienstenmanager management informatievoorziening, de dienst Business Intelligence (BI). Na een toegegeven, nuttige bezinning kwam ik tot een beschrijving van mijn dienst, die blijkbaar gebruik maakte van 27 processen en deelprocessen. Met een (te) diepe zucht leverde ik dus voldaan mijn plaatjes en beschrijvingen in bij de projectleider processen-en-diensten. Maar ik was nog niet klaar. Oh nee!!. Ik moest nu met de afnemers van mijn diensten en met de 27 procesmanagers Service Level Agreements (SLA’s) af gaan sluiten en elk nieuw project moest nu niet alleen ter goedkeuring worden voorgelegd aan de architect, ook alle 27 procesmanagers mochten nu hun veto uitspreken over elk project met het argument dat de implementatie van de functionaliteit problemen kon opleveren voor hun proces.

Nu leeft BI bij de gratie van het snel inspelen op steeds weer nieuwe management informatiebehoeften. Time-to-market is een belangrijke kritische succesfactor. Maar van enige dynamiek kon na deze maatregelen geen sprake meer zijn. Onder de 27 procesmanagers hoefde er maar één flapdrol te zijn die zichtbaar genoot van het feit dat hij met een twitch van zijn snor een project stil kon zetten en de creatie van een hoogst noodzakelijk nieuw rapport kreeg weer een nieuwe deadline.

En procesmanager was je maar zo. Op 120 ICT-ers waren er vier architecten, twaalf projectmanagers, vijf dienstenmanagers, veertig procesmanagers en nog zo’n acht lijnmanagers, bijna allemaal mannen. De kans dat er een klootzak tussen zat was dus levensgroot.

Hoera we hebben een architectuur en we kunnen geen letter programmatuur meer leveren.

 

De projectleider zal op allerlei manieren trachten de spullen veilig en op tijd in Abcoude te krijgen. Met de vrachtwagen, met de trein, met de boot, desnoods met de fiets. De projectleider zal nooit op kosten van het project een stukje A2 aanleggen.

 

Wie sponsort een centraal enterprise-breed datawarehouse? Een A2 zal nooit aangelegd worden op projectkosten. Daarvoor is een andere sponsor nodig. Een sponsor die onderkent dat het aanleggen van autowegen op den duur enterprise-breed besparingen oplevert. Een sponsor die weet dat het structureel vervoeren van materiaal per boot, trein, fiets over secundaire wegen op den duur veel te veel gaat kosten. Maar die beslissers weten eigenlijk niet wat het is, een datawarehouse. Het klinkt helemaal niet zo belangrijk. Toen we het Business Intelligence gingen noemen, vonden ze het nog steeds niet imposant. Zelfs Enterprise Performance Management maakt nauwelijks indruk.

 

De roep om een CIO in de board of directors is niet van de lucht. Maar gelooft u me, het helpt niet als ICT harder roept. Ja, er wordt bedrijfsgeld weggegooid door dubbel werk, door samenstellerafhankelijkheid, inconsistentie en niet passende definities. Belangrijke beslissingen zijn gebaseerd op foute aannames en rapportages kunnen niet herleid worden tot brondata.

 

Denkt de bedrijfsleiding soms dat we het uit eigen belang doen? Omdat we zo graag die lekkere vette datawarehouseprojecten willen doen? Zoals een van mijn studenten laatst opmerkte toen ik een lezing gaf over de risico’s van een DWH project: je moet eigenlijk suïcidaal zijn als je kiest voor BI, want datawarehousing, BI en EPM zijn dappere keuzes als u van ICT uw beroep maakt.

 

Independent datamarts , extracthobbyisme en losse rapportagedatabases zijn wet totdat het pijn gaat doen. In het land der blinden ziet men het verschil nu eenmaal niet tussen één en twee ogen.

 

Intussen gebeurt er niets. Het is dus niet gek dat de overheid probeert zoveel mogelijk (kosteloze) voortgang te maken tijdens de aanbiedingsfase. Waar valt dan nog op te versnellen en te bezuinigen? Door het bedrag laag te houden : Open Source Software !

Ho even ! Dit is gekkenwerk. Als aannemer krijg je nu niet alleen het bestek. Er wordt bijgezegd dat de verf en de stenen al zijn aangeschaft. Gratis verf en stenen. Hoe kan ICT Office daar anders op reageren dan met openlijke verontwaardiging. Maar verontwaardiging is wettelijk niet erkend dus moeten ze grijpen naar de Wet op Openbaarheid van Bestuur (WOB) zodat ze de selectie van verf en stenen kunnen toetsen aan kwaliteitscriteria. Daarbij gaan ze er van uit dat de betreffende overheidsinstantie de selectie zelf nooit goed gedaan kan hebben. Toegegeven, er zitten soms notoire nitwitten, zelfs bij de overheid (van banken wisten we dat al) en zijn de bestekken soms van twijfelachtige kwaliteit, deze ‘move’ is toch een regelrechte motie van wantrouwen.

Kan het anders ? Een aannemer neemt zijn eigen gereedschap mee. Hij zorgt ervoor dat het standaard spul is, dat het goed onderhouden kan worden en hij houdt rekening met wat er al staat (bijvoorbeeld bij een uitbouw). Punt. Overheid en aannemer hebben er last van dat softwareleveranciers hun aandeel in de deal zo hebben opgeblazen . De opdrachtgever bepaalt de kleur van de verf, de aannemer de gereedschappen en het merk.

Toch, als we er allemaal last van hebben, als ik het kan uitleggen en U snapt het meteen, waarom kunnen we dan niet ophouden met deze contraproductieve nonsens ?