is een juichkreet van enkele wereldvreemde academici met teveel tijd die enkele boekwerken met modellen hebben opgeleverd waar behalve zijzelf zelden of nooit meer iemand naar kijkt. Om de schoonheid van dit teken- en schrijftalent wereldkundig te maken worden de modellen, spreadsheets en geschriften vervolgens nog eens uitgebreid getoond op congressen en seminars. Een enkel tijdschrift wil ook nog wel eens een platform zijn…..

Ooit heb ik het genoegen gesmaakt onder architectuur te mogen werken in een groot bedrijf met interne budgettering. De interne ICT afdeling moest haar diensten zien te verkopen tegenover externe concurrenten. In tegenstelling tot de externe concurrenten werden onze voorstellen altijd eerst ter goedkeuring voorgelegd aan de betrokken architect. Niet gehinderd door tempodwang of enige financiële noodzaak leidde elke komma en elk onbegrip tot uitstel van het voorstel en uitstel van de officiële projectstart. Maar het zou nog veel erger worden.

De lijn van de noodzaak tot zelfbevrediging doortrekkend moesten we met onze ICT organisatie naar een processen-dienstenmodel. Ik kreeg de titel van dienstenmanager management informatievoorziening, de dienst Business Intelligence (BI). Na een toegegeven, nuttige bezinning kwam ik tot een beschrijving van mijn dienst, die blijkbaar gebruik maakte van 27 processen en deelprocessen. Met een (te) diepe zucht leverde ik dus voldaan mijn plaatjes en beschrijvingen in bij de projectleider processen-en-diensten. Maar ik was nog niet klaar. Oh nee!!. Ik moest nu met de afnemers van mijn diensten en met de 27 procesmanagers Service Level Agreements (SLA’s) af gaan sluiten en elk nieuw project moest nu niet alleen ter goedkeuring worden voorgelegd aan de architect, ook alle 27 procesmanagers mochten nu hun veto uitspreken over elk project met het argument dat de implementatie van de functionaliteit problemen kon opleveren voor hun proces.

Nu leeft BI bij de gratie van het snel inspelen op steeds weer nieuwe management informatiebehoeften. Time-to-market is een belangrijke kritische succesfactor. Maar van enige dynamiek kon na deze maatregelen geen sprake meer zijn. Onder de 27 procesmanagers hoefde er maar één flapdrol te zijn die zichtbaar genoot van het feit dat hij met een twitch van zijn snor een project stil kon zetten en de creatie van een hoogst noodzakelijk nieuw rapport kreeg weer een nieuwe deadline.

En procesmanager was je maar zo. Op 120 ICT-ers waren er vier architecten, twaalf projectmanagers, vijf dienstenmanagers, veertig procesmanagers en nog zo’n acht lijnmanagers, bijna allemaal mannen. De kans dat er een klootzak tussen zat was dus levensgroot.

Hoera we hebben een architectuur en we kunnen geen letter programmatuur meer leveren.

1