Blogs
Karien Verhagen  |
 |
Karien Verhagen begon in 1982 een carrière als automatiseringsdeskundige; via betrekkingen als programmeur, systeemanalist en projectleider werd zij uiteindelijk programmamanager. Sinds 1993 houdt zij zich beroepsmatig vrijwel uitsluitend bezig met datawarehousing en Business Intelligence. Zij is bekend van lezingen en cursussen via 4BIS Scholing en Advies. Sinds 1 juli 2009 is zij verbonden aan Kadenza. |
10 september 2009 - We zijn gek geworden
De overheid moet voor aanbestedingen boven een bepaald bedrag tenders uitschrijven voor automatiseringstrajecten. Gaat het vermoede bedrag in de tonnen lopen dat moet er zelfs europees worden aanbesteed. Dat is een hoop werk. De overheidsdiensten moeten de diverse Requests van soms honderden pagina’s formuleren. Het beantwoorden van de vragen door de potentiële aannemers kost ook vele duizenden euro’s. Als je de opdracht niet gegund krijgt is dat weggegooid geld. Dus alleen grotere partijen kunnen deelnemen, de kleinere kunnen het zich het risico niet veroorloven mee te doen, ook al zijn ze nog zo goed. Hoezo “Open inschrijving”? Die investering willen beide partijen terugverdienen. De overheid probeert zoveel mogelijk voor niets te krijgen in de vorm van voorwerk, de aannemer probeert de investeringskosten tijdens de eventuele gegunde bouw terug te verdienen. Als je dit spel een paar keer gespeeld hebt krijg je begrip voor de bouwfraude…. Je gooit het met je medeaanbieders op een akkoordje en verdeelt de opdrachten in alle redelijkheid onderling. Die graad van solidariteit is de automatiseringswereld vreemd. We concurreren elkaar de tent uit. Als potentiële aannemer die een huis moet bouwen antwoorden we op de vraag “Bent U bereid vast het fundament te bouwen dan krijgen we een indruk van hoe goed U bent, maar daarna kunnen we wel nog van U af” met “Tuurlijk, ook maar vast de garage en de keuken ?”
Intussen gebeurt er niets. Het is dus niet gek dat de overheid probeert zoveel mogelijk (kosteloze) voortgang te maken tijdens de aanbiedingsfase. Waar valt dan nog op te versnellen en te bezuinigen? Door het bedrag laag te houden : Open Source Software !
Ho even ! Dit is gekkenwerk. Als aannemer krijg je nu niet alleen het bestek. Er wordt bijgezegd dat de verf en de stenen al zijn aangeschaft. Gratis verf en stenen. Hoe kan ICT Office daar anders op reageren dan met openlijke verontwaardiging. Maar verontwaardiging is wettelijk niet erkend dus moeten ze grijpen naar de Wet op Openbaarheid van Bestuur (WOB) zodat ze de selectie van verf en stenen kunnen toetsen aan kwaliteitscriteria. Daarbij gaan ze er van uit dat de betreffende overheidsinstantie de selectie zelf nooit goed gedaan kan hebben. Toegegeven, er zitten soms notoire nitwitten, zelfs bij de overheid (van banken wisten we dat al) en zijn de bestekken soms van twijfelachtige kwaliteit, deze ‘move’ is toch een regelrechte motie van wantrouwen.
Kan het anders ? Een aannemer neemt zijn eigen gereedschap mee. Hij zorgt ervoor dat het standaard spul is, dat het goed onderhouden kan worden en hij houdt rekening met wat er al staat (bijvoorbeeld bij een uitbouw). Punt. Overheid en aannemer hebben er last van dat softwareleveranciers hun aandeel in de deal zo hebben opgeblazen . De opdrachtgever bepaalt de kleur van de verf, de aannemer de gereedschappen en het merk.
Toch, als we er allemaal last van hebben, als ik het kan uitleggen en U snapt het meteen, waarom kunnen we dan niet ophouden met deze contraproductieve nonsens ?